Υγεία και απουσία της αρρώστιας

Δεν θα πρέπει να μπερδεύουμε την υγεία με την απουσία της αρρώστιας...
...Συχνά πιστεύεται ότι τα δυο πράγματα συμπίπτουν. Στην πραγματικότητα η απουσία της αρρώστιας είναι μια χίμαιρα. Είναι σαν να φανταζόμαστε ένα κόσμο μόνο ημέρες χωρίς νύχτες, με γεννήσεις χωρίς θανάτους, με χαμόγελα χωρίς θυμούς. Αντίθετα, έχουμε πει πως η υγεία αποτελεί την ικανότητα της κίνησης και της αλλαγής, στην πρόοδο που γίνεται από την αρρώστια στη θεραπεία.
 
Η κουλτούρα που υπερισχύει βασίζεται σ’ ένα σχήμα λογικής του τύπου : η αρρώστια θεωρείται σαν ένα αρνητικό στοιχείο , για «αποβολή» για να μπορεί να καταπολεμηθεί και να εκμηδενιστεί, σαν κάτι το εξωτερικό και διαφορετικό από τον εαυτό μας. Είναι τόσο δύσκολο να δεχθούμε και να αναγνωρίσουμε την ύπαρξη μέσα μας, αισθημάτων και αρνητικών στοιχείων, που έχουμε εύκολα την τάση και να τα θεωρήσουμε ξένα προς εμάς, απομονώνοντας τα και αποκόβοντας τα από τον εαυτό μας. Αυτή η διαδικασία, ονομάζεται παρανοϊκή και σχιζοφρενική στην ψυχολογική ορολογία, βρίσκεται στη βάση όλης της ισχύουσας ιατρικής κουλτούρας.
 
Από την στιγμή που περιγράφεται το κακό, μπορούν να ακολουθηθούν δύο ειδών διαδικασίες, πράξεις για την εκμηδένιση του. Ο πρώτος πραγματοποιείται μετά την γέννηση του κακού και αποτελείται από την συστηματική εξάλειψη των συμπτωμάτων. Μια τυπική περίπτωση, πέρα από αυτές που αναφέρθηκαν στην αρχή του κεφαλαίου, είναι αυτή της "θεραπεία της ισχιαλγίας και της κήλης," έτσι όπως πραγματοποιείται από την επίσημη ιατρική μας. Η δεύτερη πράξη εφαρμόζεται προληπτικά και προϋποθέτει την εμπόδιση της εμφάνισης του κακού, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του μαζικού υποχρεωτικού εμβολιασμού .

Εγχείρηση εκ των υστέρων: η δισκοκήλη

Συνήθως αρχίζει όταν ένα άτομο έχει τα συμπτώματα...
...της ισχιαλγίας: πονάει το ένα πόδι ξεκινώντας από τον γλουτό και πάνω από τον μηρό, μέχρι την άκρη των δακτύλων. Λέγεται απλά ότι η αιτία είναι η φλεγμονή του ισχιακού νεύρου και γράφουν παραπεμπτικά με αντιφλεγμονώδη και τοπικά αναλγητικά ή από το στόμα. Στο αμέσως επόμενο διάστημα έχουμε κάποια ηρεμία αλλά τα φάρμακα δηλητηριάζουν τον οργανισμό και μπορούν ακόμα και να αυξήσουν την φλεγμονή.
 
Αυτή η παθολογία μπορεί να εξεταστεί και από μια άλλη οπτική γωνία. Στις περισσότερες περιπτώσεις όποιος υποφέρει από ισχιαλγία παρουσιάζει επίσης ή μια στροφή του τελευταίου οσφυϊκού σπονδύλου ή μια σύνθλιψη του ίδιου σπονδύλου πάνω στον πρώτο του ιερού οστού. Δεδομένου ότι το ισχιακό νεύρο περνά ακριβώς ανάμεσα από τους δυο αυτούς σπονδύλους, αν δοκιμάσουμε να ελαφρύνουμε την ένταση των οπίσθιων μυών, που είναι ο καθοριστικός παράγοντας των φαινομένων της στροφής και της σύνθλιψης, θα δούμε ότι οι σπόνδυλοι θα πάρουν την σωστή απόσταση και το ισχιακό νεύρο θα καλυτερεύσει.
 
Για να αποκτήσουμε ένα τέτοιο αποτέλεσμα θα πρέπει μόνο να δούμε το άτομο στο σύνολό του και να δράσουμε σ’ ένα εκτεταμένο πεδίο παραγόντων, και όχι μόνο σ’ εκείνους άμεσα συνδεδεμένους με το σύμπτωμα. Με αυτό τον δρόμο είναι δυνατό να έχουμε μια πιο σταθερή λύση στο πρόβλημα. Πραγματικά μόνο οι παρωπίδες μας κάνουν να συμπεριφερόμαστε με τέτοιο βάναυσο τρόπο χρησιμοποιώντας φάρμακα στο δύστυχο ισχιακό νεύρο, το οποίο, στριμωγμένο ανάμεσα σε δυο σπονδύλους, συνεχίζει να έχει φλεγμονή και να είναι πιο δηλητηριασμένο.
 
Πολύ λίγοι όμως γνωρίζουν ότι πρέπει να χαλαρώσουν τους οπίσθιους μυς, αντί να συνεχίζουν να τους ενδυναμώνουν. Οι σπόνδυλοι αφήνονται να σμίγουν ακόμα περισσότερο μέχρι που να κάνουν τον μεσοσπονδύλιο δίσκο να βγει έξω στο σημείο εκείνο που παρουσιάζονταν η σύνθλιψη ή σε κάποιο άλλο σημείο. Μετά την ισχιαλγία λοιπόν είναι η σειρά της δισκοκήλης. Σ’ αυτό το σημείο, πάντα αν δεν υπάρξει με κάποιο τρόπο η μυϊκή ισορροπία, έρχεται η χειρουργική επέμβαση, που συντελείται με την εξαγωγή του δίσκου. Ένας αληθινός θρίαμβος για τον γιατρό που πιστεύει ότι ξερίζωσε την αιτία μιας μεγάλης δυστυχίας. Μια αληθινή αγριότητα για τον ασθενή ο οποίος θα παρατηρήσει :
 
1. Μια τομή των ιστών και των νευρικών απολήξεων και ακολούθως μια διακοπή της κυκλοφορίας του αίματος, της ενεργειακής κυκλοφορίας και της νευρικής. Το μέρος αυτό θα μείνει πάντα απομονωμένο από το υπόλοιπο σώμα και κατά συνέπεια θα είναι πιο ευάλωτο στην αρρώστια. Αν σκεφθούμε ότι γενικά η τομή γίνεται στην οσφυϊκή χώρα, κοντά στα νεφρά και στην ουροδόχο κύστη, είναι ακόμα χειρότερο, γιατί από την πλευρά της κινέζικης ιατρικής, η ισχιαλγία συνοδεύεται ακριβώς από την ανισορροπία αυτών των δυο μεσημβρινών.
 
2. Μια δηλητηρίαση από τα αναισθητικά και τα ηρεμιστικά, η οποία αντανακλάται, πέρα από τα υπόλοιπα, και στα νεύρα κατά συνέπεια και στο ισχιακό νεύρο. 
 
3. Μια καλυτέρευση, που μπορεί να διαρκέσει πάνω – κάτω μόλις ένα μήνα έως δυο χρόνια, ακολουθούμενη σχεδόν πάντα από μια επιστροφή : ένας άλλος δίσκος βγαίνει έξω , δεδομένου ότι οι γενικές συνθήκες δεν έχουν αλλάξει. 
 
4. Μια γενική μείωση του ανοσοποιητικού συστήματος, που οφείλεται στα φάρμακα και στην χειρουργική επέμβαση. Αυτή η αύξηση της δυνατότητας επανεμφάνισης των συμπτωμάτων της ισχιαλγίας, δεδομένου ότι μόνη της είναι ένα σημείο ύφεσης της ανοσοποιητικής άμυνας.
Ανάληψη της ευθύνης της υγείας μας
Το σώμα, αν ξέρουμε να το ακούσουμε, μπορεί...
...να μας δώσει μηνύματα και ενδείξεις, που αν μεταφραστούν κατάλληλα, μας φέρνουν στην αυτοθεραπεία. Είμαστε εμείς οι ίδιοι, πριν ακόμα από τον γιατρό και τις κλινικές εξετάσεις, που γνωρίζουμε το ασυνείδητο μας, την κατάσταση της υγείας μας ή την ασθένεια. Η επαφή σε βάθος με το σώμα μας, μας φέρνει πέρα από μια μεγαλύτερη προσοχή, σε ένα μεγαλύτερο σεβασμό για τον εαυτό μας, που εκδηλώνεται είτε με ένα συμβιβασμό, μια αλλαγή συνηθειών και ρυθμών, αν είναι ανάγκη, είτε με την επιλογή ήπιων θεραπειών και φαρμάκων. Αυτός ο σεβασμός είναι η καλύτερη προληπτική ιατρική.
 
Η πρόληψη στην σημερινή κοινωνία, αρκείται να υποχρεώνει τον πληθυσμό σε εμβόλια ή σε περιοδικές εξετάσεις και check-up. Αυτός ο τρόπος δράσης είναι έκφραση μιας ολικής ανευθυνότητας των ατόμων απέναντι στην υγεία τους, η οποία εξουσιοδοτείται στον γιατρό. Αυτή η εξουσιοδότηση προκαλεί με τη σειρά της την άρνηση του ακούσματος και της προσοχής του σώματος και του εαυτού του. Από την άλλη πλευρά η κοινωνία μας αντιμετωπίζει το πρόβλημα ως εξής : Το άτομο εξουσιοδοτεί τα πάντα στο γιατρό και στις υγειονομικές υπηρεσίες το σώμα τους και αυτοί το αφαιρούν από το άτομο και το διαχειρίζονται με απρόσωπο τρόπο, το ξεχωρίζουν και το κομματιάζουν για να ασχοληθούν με ένα κομμάτι κάθε φορά.
 
Η επαφή μεταξύ γιατρού και ασθενούς έχει μειωθεί στο ελάχιστο, γιατί ο γιατρός, για να σιγουρέψει τον εαυτό του, τείνει να χρησιμοποιεί εργαλεία και μηχανήματα όλο και πιο βελτιωμένα τεχνολογικά τα οποία τον αντικαθιστούν και στα οποία αυτός με την σειρά του εξουσιοδοτεί το πρόβλημα της υγείας του ασθενή του. Κάνοντας έτσι ο γιατρός χάνει την ικανότητα να παρατηρεί το άτομο στο σύνολό του .
 
Σε κοινωνικό επίπεδο η ατομική ροπή να μην αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας και της υγείας μας, απέφερε στην δημιουργία υπηρεσιών που είναι ικανές να αντιμετωπίσουν προσωρινά τις ανάγκες βοήθειας, προστασίας, καθησύχασης και συντροφιάς. Είναι εύλογο να εμπιστευτούμε κάποιον που επιδεικνύει περισσότερες γνώσεις από τις δικές μας, αλλά είναι εύκολο να βυθιστούμε σε ένα χάσιμο της συνείδησης που κάνει την αρρώστια, την γέννηση και τον θάνατο γεγονότα όλο και πιο ξένα προς εμάς, από την σκέψη μας, και γενικά μακρινά και άπιαστα.

Σχέση μεταξύ των μυών και της συμπεριφοράς

Όταν ξεκινάει μία σκέψη μας ή ένα συναίσθημα μας...
...βρισκόμαστε έτοιμοι να πραγματοποιήσουμε μία κίνηση, αυτόματα ακολουθεί μία δράση. Αν δεν συμβαίνει αυτό είναι γιατί σε κάποιο σημείο του σώματός μας αυτή η ροή της πνευματικής ενέργειας έχει σταματήσει. Γι’ αυτό το σκοπό χρειαζόμαστε κάποιον μυ που, αντί να εκδηλώσει με άλλη μορφή την σκέψη μας συσπάται και μένει συσπασμένος για να εμποδίσει την σκέψη να εκδηλωθεί με κάποια πράξη. Θα θέλαμε να τρέξουμε αλλά μας κρατάνε ακίνητους τα πόδια μας που βρίσκονται σε σύσπαση.
 
Αγαπάμε κάποιον, αλλά δεν το εκδηλώνουμε : το στήθος και ο θώρακας αντί να ακολουθήσουν τους κτύπους της καρδιάς μας μαζεύονται και ξανακλείνουν. Είμαστε νευριασμένοι, αλλά κανένας δεν πρέπει να μας καταλάβει: θέλουμε να μιλήσουμε αλλά σωπαίνουμε , οι μασέλες μας συστέλλονται σπασμωδικά για να συγκρατήσουν τον θυμό και τα λόγια.
 
Στην πράξη συγκρατούμε την ορμή μας ώστε να εμποδίσουμε το σώμα μας να εκφράσει εκείνο που η ψυχή μας διαλαλεί. Ο κόπος είναι τεράστιος γιατί πρέπει συνεχώς να αναχαιτίζουμε και να καλύπτουμε την ροή της πνευματικής ενέργειας.  
 
Επιστρέφοντας στους μύες, με το να τους μπλοκάρουμε, συσπώντας τους συνεχώς, γινόμαστε άκαμπτοι και δεν είμαστε έπειτα σε θέση να κάνουμε το αντίθετο. Δεν μπορούμε να χρησιμο-ποιήσουμε τους μυς μας για να κάνουμε αρμονικές κινήσεις, που θα μας δώσουν την αίσθηση της ψυχικής ηρεμίας. Πραγματικά αν το σώμα μας είναι όλο απασχολημένο να εκτελεί καθήκοντα φυλάκισης του πνεύματος, δεν θα καταφέρει ποτέ να αντιληφθεί έγκαιρα τα ερεθίσματα που προέρχονται από το γύρω και το εντός του περιβάλλον.

Απόκτηση συνείδησης

Χαλαρώνοντας τις περιοχές έντασης του σώματος που βρίσκονται ...
...επί το πλείστον κατά μήκος των οπίσθιων μυών, δίνεται στα άτομα την δυνατότητα να νοιώσουν αυτό που τους συμβαίνει και αφήνοντας τα να επικοινωνήσουν με τις εντυπώσεις που τους παρουσιάζονται σιγά-σιγά. Ο δρόμος για την απόκτηση συνείδησης περνά σίγουρα διαμέσου της ισορροπίας των μυών, αλλά συνεχίζει μετά δημιουργώντας τον χώρο μέχρι το άτομο να βρεθεί στην συνθήκη να ακούσει τον εαυτό του και να ερεθισθεί να επικοινωνήσει σιγά-σιγά με τις εντυπώσεις και τις μεταβολές που επέρχονται.
 
Αν ο ασθενής επεξεργαστεί με την βοήθεια του ειδικού φυσιοθεραπευτή αυτές τις εντυπώσεις, που συχνά προέρχονται από συγκινήσεις και δράσεις παρεμποδισμένες, βλέποντας τις αντιστοιχίες με τις συμπεριφορές που συχνά είναι στερεοτυπικές, μηχανικές, μπορεί να επιτύχει αναδιάρθρωση στον “χάρτη” σώμα-πνεύμα, και η ενέργεια να ξανακυλήσει προς όλες τις κατευθύνσεις.
 
      Στο κέντρο μας θα βρείτε ακόμα απαντήσεις σε θέματα όπως :
                ● Γιατί υποφέρει τόσος πολύς κόσμος από την μέση του; 
                ● Πως θεραπεύεται το αυχενικό σύνδρομο; 
                ● Μπορεί για κάποιον πόνο στην ωμοπλάτη να φταίει ο αστράγαλος; 
                ● Τι σχέση έχουν τα ψηλά τακούνια και n κυτταρίτιδα (στις γυναίκες); 
                ● Γιατί δημιουργούνται τα λεγόμενα "άλατα" στον αυχένα; 
                ● Γιατί ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να ενδυναμώνουμε τούς ραχιαίους μυς; 
                ● Είναι βλαβερό είναι για την υγεία μας το body-building; 
                ● Διάδρομος" στο γυμναστήριο ή απλό περπάτημα;
 
Μην διστάσετε να έρθετε σε επικοινωνία μαζί μας για να ενημερωθείτε σωστά και υπεύθυνα.
 
 

Ίσως δεν είναι τυχαίο που η Φρανσουάζ  Μεζιέρ γεννήθηκε στο Βιετνάμ αν και ανήκε στον δυτικό κόσμο!  Πραγματικά  χάρη στην ανακάλυψη της σχέσης μεταξύ σχήματος, δομής και λειτουργίας,  μπόρεσε να επεξεργασθεί μία ολική θεραπεία, που μοιάζει πιο πολύ με εκείνες της Ανατολής (συνθετικές και λειτουργικές) παρά με εκείνες της Δύσης (αναλυτικές και ξεχωριστές).

Η θεραπεία Μεζιέρ , πραγματικά, αντιλαμβάνεται το σώμα σαν μία άλλη υπόσταση, απόλυτα ιδιόμορφη για τον κόσμο της Δύσης :
 
- είτε επειδή υπολογίζει το ανθρώπινο όν στην ολότητα του, δηλαδή συνδέεται με την ολιστική έννοια του ανθρώπου και της υγείας, 
- είτε επειδή προβλέπει δυο συστήματα αντιμέτωπα (μπροστινοί και οπίσθιοι μυς) που αντιδρούν μεταξύ τους, σε μία δυναμική που μοιάζει με εκείνη του yin και του yang της κινέζικης ιατρικής

Τα αποτελέσματα των ανακαλύψεων της Mézières

Οι ανακαλύψεις της Françoise Mézières, επέφεραν μια μέθοδο, που εφαρμόζεται σχεδόν αποκλειστικά από φυσιοθεραπευτές και αποτελεί μια τεράστια επανάσταση στο χώρο της ορθοπεδίας . Με αυτή την μέθοδο μπορούν να αντιμετωπισθούν πάρα πολλοί τύποι παθολογιών, μερικές από τις οποίες έχουν χαρακτηρισθεί ανίατες, εκτός αν δεν γίνει χειρουργική επέμβαση : από την κοινή οσφυαλγία μέχρι την σκολίωση, περνώντας στα αρθριτικά, περιαρθρίτιδες, στραβά δάκτυλα, ραιβά γόνατα, πλατυποδίες, ισχιαλγίες, δισκοκήλες κ.α.
 
"Δηλαδή επειδή δεν είναι ικανοί να θεραπεύσουν, κάνουν εγχείρηση" έλεγε η Mézières.
 
Αυτός ο τύπος της θεραπείας δυστυχώς δεν είναι πολύ διαδεδομένος. Για να τον δεχθεί κάποιος και να τον εξασκήσει σημαίνει πραγματικά να τινάξει στον αέρα τις παραδοσιακές σπουδές και την ιδέα για τον άνθρωπο γενικά όπως την εννοούν οι αυθεντίες της εποχής μας.
 
Είναι μια θεραπεία που δεν προμηθεύει στηρίγματα ή πρόσκαιρες καλυτερεύσεις, αλλά αλλαγή και θεραπεία . Αυτή η τελευταία συχνά δεν είναι αποδεκτή ούτε από τις υγειονομικές αρχές που θα έφθαναν στο σημείο να μην έχουν καμία αξία,  ούτε από τους ίδιους τους ασθενείς που συχνά έχουν ανάγκη των ασθενειών τους.
 
Για όλους αυτούς, αντίθετα, που είναι διαθέσιμοι στην θεραπεία, η μέθοδος Μεζιέρ αποτελεί μία διέξοδο, που μπορεί να γίνει η αρχή για μία διαδρομή ωρίμανσης.
 
Δεν χρειάζονται μηχανήματα ή ειδικά εργαλεία : αρκεί το σοφό μάτι αυτού που εξασκεί την φυσιοθεραπεία με την μέθοδο Μεζιέρ. Αυτή η μέθοδος δεν συμφωνεί με την βιασύνη και το τεμάχισμα των παραδοσιακών θεραπευτικών μεθόδων. Είναι απαραίτητες συνεδρίες ιδιωτικού χαρακτήρα διάρκειας τουλάχιστον μιας ώρας με εβδομαδιαία συχνότητα και σε χρονικό διάστημα το οποίο εξαρτάται από το κάθε περιστατικό.   
 

Η Ιστορία της μεθόδου(Mézières)

Φρανσουάζ Μεζιέρ

Το 1937 η Φρανσουάζ Μεζιέρ παίρνει το δίπλωμα της Φυσιοθεραπεύτριας Αποκατάστασης από την Γαλλική σχολή Ορθοπεδίας, όπου μένει και εργάζεται με την ιδιότητα της Φυσιοθεραπεύτριας, ειδικά στον χώρο της Γυμναστικής.

Γέννηση της Μεθόδου

Η Μέθοδος Μεζιέρ γεννήθηκε το 1947, έπειτα από μια παρατήρηση σε κάποια ασθενή που έπασχε από μια υπέρ-κύφωση και μια βαριά μορφή περιαρθρίτιδας και των δυο ώμων της, πράγμα που της εμπόδιζε σχεδόν οποιαδήποτε φυσιολογική κίνηση των άνω άκρων.  Επιπλέον η ασθενής φορούσε, από πολύ καιρό, ένα κηδεμόνα από σίδερο και δέρμα που της είχε κάνει πολλές πληγές στις ωμοπλάτες και στα ισχία.
 
Φυσικά η ασθενής απευθύνθηκε στην φυσιοθεραπεύτρια για τον πόνο που είχε στους ώμους και για τον περιορισμό των κινήσεων (δεν μπορούσε να κάνει ούτε τις καθημερινές κινήσεις ρουτίνας να χτενιστεί , να μαγειρέψει κ.α.).  Στην αρχή η Μεζιέρ αποφάσισε να δουλέψει σε καθιστή θέση αλλά αυτό ήταν αδύνατο, γιατί η ασθενής ήταν τόσο πιασμένη, που δεν μπορούσε σ’ αυτή την θέση.
 
Αποφάσισε λοιπόν να την βάλει σε ύπτια θέση (ανάσκελα), πιέζοντας όμως τις ωμοπλάτες να πάρουν την σωστή θέση είδε να εμφανίζεται μια μεγάλη υπερλόρδωση στην οσφυϊκή μοίρα. Προσπάθησε να την διορθώσει φέροντας τα γόνατα λυγισμένα στο στέρνο, έτσι είδε ότι εξαφανίστηκε η υπερλόρδωση στην οσφυϊκή μοίρα, αλλά αυξήθηκε η λόρδωση στον αυχένα τόσο πολύ που η ασθενής δεν μπορούσε να κρατήσει το σαγόνι κοντά στον λαιμό. Επανέλαβε αυτό το πείραμα αρκετές φορές αλλά το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο.
 
Από αυτή την παρατήρηση η Μεζιέρ κατέληξε ότι :
  1. Οι πολυάριθμοι οπίσθιοι μύες συμπεριφέρονται σαν ένας ενιαίος μυς.
  2. Αυτοί οι μύες είναι πολύ δυνατοί και πολύ κοντοί (συσπασμένοι).
  3. Οποιαδήποτε ενέργεια, είτε σε διάταση είτε σε σύσπαση, προκαλεί στη στιγμή σύσπαση του συνόλου των μυών.
  4. Κάθε εμπόδιο στην διάταση προκαλεί αμέσως κάμψη στα πλάγια, στροφή της σπονδυλικής στήλης και των άκρων.
  5. Η διάταση, το στρίψιμο, ο πόνος, οποιαδήποτε προσπάθεια από τον ασθενή, προκαλεί μπλοκάρισμα της αναπνοής κατά την εισπνοή.
Αυτές τις πέντε πιο σπουδαίες παρατηρήσεις, η Μεζιέρ τις πειραματίστηκε για ακόμη δυο χρόνια και μετά τις δημοσιοποίησε, γράφοντας ένα βιβλίο με τίτλο «Επανάσταση στην Ιατρική γυμναστική», το οποίο και εκδόθηκε το 1949.
 
Μπορείτε να μάθετε ακόμη περισσότερα και να δείτε ένα ενδεικτικό βίντεο στον ειδικό δικτυακό χώρο:  http://www.mezieres.eu/

Η τέλεια μορφολογία

     

Η παραδοσιακή ιατρική γυμναστική περιορίζεται να αναλύει και να ταξινομεί τους διάφορους μορφολογικούς τύπους, που θεωρούνται καθορισμένοι και ως εκ τούτου αμετάτρεπτοι.
Είμαστε αυτό που είμαστε, είτε λιγνοί, είτε κοντοί, είτε στρογγυλοί, είτε τετράγωνοι. Η ατελής κατασκευή μας, επειδή είναι και πολύ κοινή, θεωρείται φυσιολογική.
Η ομορφιά των σωστών αναλογιών είναι, λοιπόν, όπως ίσως και η υγεία, ένα δώρο που σπάνια χαρίζει η άδικη φύση; 
Μ’ αυτή τη λογική και η σπάνια ομορφιά πρέπει να θεωρείται τότε σαν κάτι το μη φυσιολογικό!
 
Η Φρανσουάζ Μεζιέρ διδάσκει πως η μορφολογία δεν θα έπρεπε να είναι η επιστήμη που ταξινομεί τις κακομορφίες, αλλά, αντίθετα η τέχνη που αναγνωρίζει την τέλεια φόρμα, η οποία είναι και η μόνη ομαλή μορφολογία. Μας έμαθε να παραδεχόμαστε μόνο την δουλειά που έχει ως πρότυπο την τέλεια φόρμα. Γιατί ούτε ο βαθμός παραμόρφωσης, ούτε η ηλικία του ατόμου, το εμποδίζουν να πλησιάσει αισθητά αυτή την φόρμα. 
Προς μεγάλη έκπληξη όλων δηλώνει, πως ούτε ο μορφολογικός τύπος ακόμη και ο κληρονομικός, ούτε οι αποκτημένες παραμορφώσεις (εκτός από κατάγματα και τις αναπηρίες) δεν είναι αμετάβλητες. 
 
Η περιγραφή του ομαλού σώματος για την Φρανσουάζ Μεζιέρ είναι αυτή των ελληνικών αγαλμάτων της κλασσικής περιόδου.
Γιατί αυτής της περιόδου και όχι μιας άλλης ή μιας άλλης φυλής; η Μεζιέρ υποστηρίζει πως η μόνη ομαλή μορφολογία είναι αυτή που αντιστοιχεί στις σχέσεις των αναλογιών που έχουν τα μέρη του σώματος μεταξύ τους, πράγμα που αντιστοιχεί με την «χρυσή τομή» που χαρακτηρίζει την ελληνική τέχνη της κλασσικής περιόδου: 
(η σχέση χεριού και αντίχειρα, μηρού και γάμπας, μετώπου και μύτης κ.α. ισούται με την τετραγωνική ρίζα του 5 +1/2). 
Υπήρξε η μοναδική τέχνη που παρουσίασε το ανθρώπινο σώμα έτσι όπως θα έπρεπε να είναι…δηλαδή έτσι όπως θα μπορούσε να είναι αν χρησιμοποιούσε όλο το δυναμικό του.
 
  Μπορείτε να μάθετε ακόμη περισσότερα και να δείτε ένα ενδεικτικό βίντεο στον ειδικό δικτυακό χώρο:
                                                              http://www.mezieres.eu/
 

Υποκατηγορίες

Copyright 2013 FX